"…work in between the cracks, where the voice starts dancing, where the body starts singing, where theater becomes cinema…"

Greece

In memory of Theo Angelopoulos – music by Eleni Karaindrou

in La Ivolution:

Theo Angelopoulos: Filiming Dreams


Active Member – West of the River


“Και μόνο εμάς συναντά στην πορεία του ο ήλιος
μπορεί ο πιο καλός μας φίλος
που εσείς τον βλέπετε από πάνω μας να βγαίνει
ενώ εμείς δυτικά απ’ το ποτάμι να πεθαίνει.”

Active Member - Greece

Greece: Active Member – “West of the River”
Ελλάδα: Active Member – “Δυτικά από το ποτάμι”

“Ναι, και δε με νοιάζει να ‘ρθείς μικρέ πολιτικάντη
να πας να γαμηθείς

εδώ δεν χωράν μυστικά γυμνή είσαι αλήθεια αν θα φτάσεις δυτικά.

Κι αν δεν μπορείς λόγω ντροπής τότε όπως πάντα στο δρόμο θα χαθείς
και εγώ θα φτιάξω άλλη ντυμένη με το μαύρο μου το χάλι.
Να περιμένει στημένη στο ποτάμι για λίγο αγάπη ζεστασιά
κι ας πάει χαράμι
κι αν δεν τη βρει ως την αυγή ρε θα ζητήσω από τον ήλιο να μη βγει.

Έτσι απλά με τσαμπουκά ξαναμανά θα την βγάλουμε κι εμείς στα σκοτεινά
με ένα κερί με τα όνειρά μας ιστορίες και κρασί κι ας τραβιέσαι αλλού εσύ.

Λοιπόν, αυτή τη φορά θα μ’ ακούσεις καλά
κι αν χρειαστεί θα πέσω τόσο χαμηλά
θα σ’ αγκαλιάζει η φωνή μου θα σου μιλήσει η ψυχή μου κι όσα φέρνω εγώ μαζί μου.
Πες ένα ψέμα μήπως σ’ ακούσει ο Θεός, ρίξε και εδώ μια ματιά,
μήπως κοιτάξει κι αυτός
είναι αδειανό το ποτάμι
που μας χωρίζει καιρό
κι όταν γεμίζει είναι μόνο για κακό.

Κι εσύ φοβάσαι να ‘ρθεις διαλέγεις να δεις
όλα εκείνα που σ’ αφήνουν να χαθείς σ’ ένα παράδεισο
που θες στα αγγελούδια σκιές
και δε μου φτάνει, δε μου φτάνει που λες.

Καλές κουβέντες για μας και δήθεν νοιάζεσαι πάλι με τα μάτια κλειστά και χαμηλά το κεφάλι
φύγε από δω ρε, φύγε από δω έχω διαλέξει μονάχος μου τον τρόπο να σωθώ.
Δε ζητιανεύω χαρά, δε ζηλεύω γιορτές έχω μια θλίψη να μου τραγουδάει το χτες
φτύνω τα ψεύτικα λόγια δεν σας ακούω ποτέ μόνος γονάτισα για λίγο, δε με ρίξατε ρε.

Κι αν φοβηθώ και σηκωθώ τότε μ’ αξίζει στη βρωμιά σας να χαθώ
μα αν σηκωθώ,
όταν γουστάρω
θα ποντάρω τη ζωή και θα ρεφάρω.

Δυτικά απ’ το ποτάμι μια ζωή παλικάρι μεγάλη η μαγκιά και το καμάρι
Δυτικά απ΄ το ποτάμι πάρτε το όλοι χαμπάρι πουλημένο στην ψυχή είναι το τομάρι.

Εγώ δεν κοίταγα μικρός απ’ την άλλη την μεριά
γιατί είχα ακούσει πως υπάρχουνε θεριά
και πως μαζί με το ποτάμι σκιζόταν ο ουρανός και ζούσε εκεί άλλος Θεός.

Μα εγώ ερωτεύτηκα που λες μια κουρελιασμένη αλήθεια
μα δε μάσησα από αυτές που σου γίνονται συνήθεια
κι ήρθα εδώ και ήπια λίγο απ’ το κρασί κι ας μη με θέλατε μαζί.

Ένοιωσα και την αγωνία άκουσα και τα όνειρά σας έχω μιξάρει την καρδιά μου στη δικιά σας
και κυλάμε όλοι μαζί και το ποτάμι όταν φουσκώνει γίνεται ένα με τη γη και μας ενώνει.

Και μόνο εμάς συναντά στην πορεία του ο ήλιος
μπορεί ο πιο καλός μας φίλος
που εσείς τον βλέπετε από πάνω μας να βγαίνει
ενώ εμείς δυτικά απ’ το ποτάμι να πεθαίνει.”


Epirus Polyphonic Group – Vlaha is washing in the river

William-Adolphe Bouguereau (1825-1905) - The Shepherdess (1889)

Greece: Epirus Polyphonic Group – “Vlaha’s washing in the river”

Ελλάδα: Πολυφωνικό Ηπείρου – “Βλάχα πλένει στο ποτάμι”


Βλάχα πλένει στο ποτάμι
Κι άλλη βλάχα τη ρωτάει
Βλάχα μ’ τι ’σαι σκουμπωμένη
και βαριά βαλαντωμένη

Τι ’ν’ τα νύχια σου βαμμένα
Τα μαλλιά σου μπερδεμένα
Βλάχα κρέμεται η σογιά σου
και λερώνεται η ποδιά σου

Πολυφωνικό τραγούδι της αγάπης που τραγουδιέται σε χωριά του Πωγωνίου.
Η αυθεντική του ερμηνεία είναι καθαρά φωνητική,
τραγουδιέται, όμως, και με οργανική συνοδεία.

Ηχογραφήσεις του τραγουδιού,
με διαφορετικών συνθέσεων πολυφωνικούς ομίλους των Κτισμάτων Πωγωνίου,
περιέχονται στους δίσκους «ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ»
του Συλλόγου προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής,
«?CHANTS POLYPHONIQUES ET MUSIQUE D’EPIRE? (OCORA, 1985),
«ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ» (ΠΑΠΙΓΚΟ-ΛΥΡΑ, 1994).

Στην παλιότερη ηχογράφηση του τραγουδιού που έχει δισκογραφηθεί
τραγουδά πολυφωνικός όμιλος από τη Γλύνα, χωριού της Δερόπολης.
Δεν διασώζονται τα ονόματα των μελών του ομίλου που αναφέρονται απλά ως «ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΓΛΥΝΙΩΤΕΣ».

Το ΑΡΧΕΙΟ ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ περιλαμβάνει δώδεκα ηχογραφήσεις του τραγουδιού
με τον όμιλο των Κτισμάτων, το πολυφωνικό σύνολο «Χαονία»
και τους παλιότερους μαθητές των σεμιναρίων που απαρτίζουν το «Πολύφωνο».

Ε Ρ Γ Α Σ Τ Η Ρ Ι Π Ο Λ Υ Φ Ω Ν Ι Α Σ / Μ.Ε.Λ.Μ.Ο.Κ.Ε. 2005 Αλέξης Λαμπρίδης,

Μ. Τσουκαλά www.polyphonic.gr / apiros@otenet.gr / 2103310919


Vasilis Kazoulis – River (traditional)

Vasilis Kazoulis - Βασίλης Καζούλης

Greece: Vasilis Kazoulis – The River
(traditional from “Dodekanisos” region) 

Βασίλης Καζούλης – “Ποταμός”
(παραδοσιακό / Δωδεκάνησος)

“Η μέρα έχει βάσανα μα η νύχτα ναιν ωραία 

γιατί έρχεσαι στον ύπνο μου και μου κρατάς παρέα.

Για μιάν Αρχαγγελίτισα στον Αίθωνα ξενύχτησα.”


“Ktismata Pogoniou” Εpirus polyphonic group – Beyond the River

“Από  πέρα  απ’  το  ποτάμι κι  από  ‘δώθε  απ’  το  πλατάνι,

κάθονταν  Ρωμιός  και  Τούρκος,

Τον  Ρωμιό  το  λένε  Γιάννο και  τον  Τούρκο  Σουλεϊμάνο,

Είχε  ο  Γιάννος  μια  κοπέλα, που  τη  λέγανε  Ζαχάρω,

Του  λέει  ο  Σουλεϊμάνος:  θα  στη  πάρω  τη  Ζαχάρω,

Δεν  στη  δίνω  Σουλεϊμάνο, δε  τη  δίνω  τη  Ζαχάρω”

Πολυφωνικό Ηπείρου - Epirus Polyphonic group

polyphonic: the most primal form of harmony

Greece: “Ktismata Pogoniou” polyphonic group: “Bey-

Πολυφωνικό της Ηπείρου από τα Κτίσματα Πωγωνίου

ΑΠΟ  ΠΕΡΑ  ΑΠ’  ΤΟ  ΠΟΤΑΜΙ

Πολυφωνικό Τραγούδι από τα Κτίσματα Πωγωνίου.

Από  πέρα  απ’  το  ποτάμι,
-ΡΙΞΙΜΟ-,
μωρ’  Μάρω  και  Μαρίγια  ‘μάραντος  και  ντερτελίνα
γεια  σου  Μάρω  και  Μαρίγια.

——

Κι  από  ‘δώθε  απ’  το  πλατάνι,
-ΡΙΞΙΜΟ-,
—μωρ’  Μάρω  και  Μαρίγια  ‘μάραντος  και  ντερτελίνα
γεια  σου  Μάρω  και  Μαρίγια.

——

Κάθονταν  Ρωμιός  και  Τούρκος,
-ΡΙΞΙΜΟ-,
μωρ’  Μάρω  και  Μαρίγια  ‘μάραντος  και  ντερτελίνα
γεια  σου  Μάρω  και  Μαρίγια.

——

Τον  Ρωμιό  το  λένε  Γιάννο,
-ΡΙΞΙΜΟ-,
μωρ’  Μάρω  και  Μαρίγια  ‘μάραντος  και  ντερτελίνα
γεια  σου  Μάρω  και  Μαρίγια.

——

Και  τον  Τούρκο  Σουλεϊμάνο,
-ΡΙΞΙΜΟ-,
—μωρ’  Μάρω  και  Μαρίγια  ‘μάραντος  και  ντερτελίναγεια  σου  Μάρω  και  Μαρίγια.

——

Είχε  ο  Γιάννος  μια  κοπέλα,
-ΡΙΞΙΜΟ-,
—μωρ’  Μάρω  και  Μαρίγια  ‘μάραντος  και  ντερτελίνα
γεια  σου  Μάρω  και  Μαρίγια.

——

Που  τη  λέγανε  Ζαχάρω,
μωρ’  Μάρω  και  Μαρίγια  ‘μάραντος  και  ντερτελίνα
γεια  σου  Μάρω  και  Μαρίγια.

——

Του  λέει  ο  Σουλεϊμάνος,
-ΡΙΞΙΜΟ-,
μωρ’  Μάρω  και  Μαρίγια  ‘μάραντος  και  ντερτελίνα
γεια  σου  Μάρω  και  Μαρίγια.

——

Θα  στη  πάρω  τη  Ζαχάρω,
-ΡΙΞΙΜΟ-,
μωρ’  Μάρω  και  Μαρίγια  ‘μάραντος  και  ντερτελίνα
γεια  σου  Μάρω  και  Μαρίγια.

——

Δεν  στη  δίνω  Σουλεϊμάνο,
-ΡΙΞΙΜΟ-,
μωρ’  Μάρω  και  Μαρίγια  ‘μάραντος  και  ντερτελίνα
γεια  σου  Μάρω  και  Μαρίγια.

——

Δε  τη  δίνω  τη  Ζαχάρω,
μωρ’  Μάρω  και  Μαρίγια  ‘μάραντος  και  ντερτελίνα
γεια  σου  Μάρω  και  Μαρίγια.


Giannis Agelakas – The River (participates the group “the Visitors”)

Giannis Agelakas

Μην στέκεις μόνη εκεί κάτω στο πηγάδι Ή αγάπη μου ήδη σου έχει ρίξει το σκοινί 
Και μεθυσμένη σού φωνάζει έλα να φύγουμε μαζί “

Greece: Giannis Agelakas and the Visitors – The River
“Το Ποτάμι”_ Γ.Αγγελάκας και Επισκέπτες 
Fuzz/29.01.10

“Δεν ξέρω οι θεοί ακόμα τι μου οφείλουν  Όσο κοιμάμαι αυτοί μοιράζουν τα χαρτιά 
Έξω απ’την πόρτα σου να λιώνω θα με στείλουν  Ή στο κρεβάτι σου να κλαίω από χαρά

Τα δάκρυά μου είναι ένα διάφανο ποτάμι  Ορμάει μέσα σου γκρεμίζει ό,τι βρει 
Και μεθυσμένο σού φωνάζει έλα να φύγουμε μαζί 

Ή μοναξιά σου είναι ένα βρώμικο λιμάνι  Κανείς δεν θέλει στα νερά του να σταθεί 
Μην την ακούς όταν μιλάει,
κάψε ό,τι πρέπει να καεί

Σου λέω μην βιάζεσαι δεν ξέρεις πού έχεις φτάσει 
Ξυπνάς μια μέρα μ’ένα υπέροχο φιλί  Και όσα για πάντα είχες χάσει Για πάντα έχουν σωθεί

Μην στέκεις μόνη εκεί κάτω στο πηγάδι Ή αγάπη μου ήδη σου έχει ρίξει το σκοινί 
Και μεθυσμένη σού φωνάζει έλα να φύγουμε μαζί

Ή μοναξιά σου είναι ένα ψευτικό σημάδι  Μέσ’την καρδιά σου ζωγραφίζει μια πληγή 
Μην την ακούς όταν μιλάει,
κάψε ό,τι πρέπει να καεί

Σου λέω μην βιάζεσαι δεν ξέρεις πού έχεις φτάσει 
Ξυπνάς μια μέρα μ’ένα υπέροχο φιλί  Και όσα για πάντα είχες χάσει  Για πάντα έχουν σωθεί

Μην στέκεις μόνη εκεί κάτω στο πηγάδι Ή αγάπη μου ήδη σου έχει ρίξει το σκοινί 
Και μεθυσμένη σού φωνάζει έλα να φύγουμε μαζί 

Σου λέω μην βιάζεσαι δεν ξέρεις πού έχεις φτάσει 
Ξυπνάς μια μέρα μ’ένα υπέροχο φιλί  Και όσα για πάντα είχες χάσει  Για πάντα έχουν σωθεί”

“κάψε ό,τι είναι να καεί…”


Melina Kana, Sokratis Malamas, Alkis Alkaios – The River

Melina Kana

“μοιάζουν σαν δυο στάλες αίμα, η αλήθεια και το ψέμα σου

παραμύθι μου μονάχο σ’ αγαπώ και υπάρχω

ρόδισε η μέρα κι έβγα να σε δω

φεύγει το ποτάμι κι είμαι πάντα εδώ”

Sokratis Malamas


Greece: Melina Kana, Sokratis Malamas, Alkis Alkaios, 2010 – The River

from CD “Passage / Πέρασμα”

Σωκράτης Μάλαμας, Άλκης Αλκαίος, Μελίνα Κανά

“Κάνουν κύκλους μες στα χρόνια οι αγάπες σαν φαντάσματα
Ήλιοι που ‘γιναν φεγγάρια, στα σκληρά παζάρια
Μες στης Άνοιξης τα χιόνια σε γυρεύω τα χαράματα
Στα τυφλά σου μονοπάτια, γίνομαι κομμάτια

Ρόδισε η μέρα κι έβγα να σε δω
Φεύγει το ποτάμι κι είμαι πάντα εδώ

Μυστικά φυλακισμένα, ξεκλειδώνεις με το βλέμμα σου
Έρχονται τα χελιδόνια, στ’ άσπρα σου σεντόνια
Μοιάζουν σαν δυο στάλες αίμα, η αλήθεια και το ψέμα σου
παραμύθι μου μονάχο σ’ αγαπώ και υπάρχω

Ρόδισε η μέρα κι έβγα να σε δω
Φεύγει το ποτάμι κι είμαι πάντα εδώ”


Manos Hadjidakis – The River (instrumental)

Manos Hadjidakis

Greece: Manos Hadjidakis, 1959


Nikos Xydakis – Ilissos river (singing with Eleftheria Arvanitaki)

“κάποια πατρίδα θα ‘φερα στο νου, ν’ ανθίζει στα μετόχια τ’ ουρανού
ν’ ανθίζει στα μετόχια τ’ ουρανού, κάποια πατρίδα θα ‘φερα στο νου
με θάλασσες πιο μέσα κι ακρογιάλια, κι ολόφωτα τις νύχτες μανουάλια

καλή πατρίδα, καλή πατρίδα ήσουνα κι εσύ
χρισμένη και σε τύλιγαν κισσοί
και θερινά φεγγάρια”

Nikos Xydakis - Eleftheria Arvanitaki / Νικος Ξυδάκης - Ελευθερία Αρβανιτάκη

Greece: Nikos Xydakis: Ilissos

Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
Στίχοι: Διονύσης Καψάλης
Τραγουδάει η Ελευθερία Αρβανιτάκη
Δίσκος:Γρήγορα η ώρα πέρασε 2006

Ο Ιλισός // El Iliso
Εκεί που άλλοτε κυλούσε ο Ιλισός
εκάθισα κι έκλαψα, μισός
ερωτευμένος
Εκεί που άλλοτε κυλούσε ο Ιλισός
εκάθισα κι έκλαψα, κι εγώ
ερωτευμένη

Κάποια πατρίδα θα ‘φερα στο νου
ν’ ανθίζει στα μετόχια τ’ ουρανού
ν’ ανθίζει στα μετόχια τ’ ουρανού
κάποια πατρίδα θα ‘φερα στο νου
με θάλασσες πιο μέσα κι ακρογιάλια
κι ολόφωτα τις νύχτες μανουάλια

Καλή πατρίδα
καλή πατρίδα ήσουνα κι εσύ
χρισμένη και σε τύλιγαν κισσοί
και θερινά φεγγάρια
Τον ψαλμό
τον ένιωσα σαν κόμπο στο λαιμό
που λύθηκε στα χείλη μου κι εχάθη
στις όχθες του Ιλισού
στου μπαρ τα βάθη

Εκεί που άλλοτε κυλούσε ο Ιλισός
εκάθισα κι έκλαψα, μισός
ερωτευμένος
Εκεί που άλλοτε κυλούσε ο Ιλισός
εκάθισα κι έκλαψα, κι εγώ
ερωτευμένη.

Allí donde antaño fluía el Iliso*
me he sentado y he llorado, medio
enamorado.
Allí donde antaño fluía el Iliso
me he sentado y he llorado, y yo
enamorada.
Pensaría en alguna patria,
florecería en las parcelas del cielo,
florecería en las parcelas del cielo,
pensaría en alguna patria
con mares más adentro y playas,
y candelabros muy luminosos por las noches.
Bella patria,
bella patria eras también tú,
enlucida te envolvían tanto yedras
como lunas estivales.
El cántico
lo sentí como un nudo en la garganta
que se liberó en mis labios y se perdió
en las riberas del Iliso,
en las profundidades del bar.

Música: Nikos Xydakis
Letra: Dionisis Kapsalis
Canta Eleftheria Arvanitaki
Disco: Grigora i ora perase (Rápidamente ha pasado el tiempo) 2006


Manos Hadjidakis – Away on the misty river

 Manos Hadjidakis – Away on the misty river – Πέρα στο θολό ποτάμι

Ένα πανέμορφο τραγούδι από την αξεπέραστη Φλερύ Νταντωνάκη…
“Μεγάλος Ερωτικός” ο δίσκος στον οποίο βρίσκεται… σε στίχους του Νίκου Γκάτσου,
και είναι εμπνευσμένο από το θεατρικό έργο του Lorca: “Don Perlimplín and Belisa”,
μια ρομαντική ιστορία αγάπης γεμάτη θλίψη και υγρασία..σαν θολό ποτάμι..

Music from Magnus Greek Composer… Manos Hadjidakis!

AWAY ON THE MISTY RIVER
(Beautiful Belissa)

Lyrics: F. G. Lorca

Greece: Manos Hadjidakis – Away on the misty river

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Φλέρη Νταντωνάκη

“Πέρα στο θολό ποτάμι
έσκυψε η νύχτα να λουστεί.
Έτσι και η όμορφη Μπελίσα
μ’ ένα φιλί θα δροσιστεί.

Πάνω στο πέτρινο γεφύρι
κάθεται η νύχτα δροσερή.
Έτσι και η όμορφη Μπελίσα
στον κήπο θα τον καρτερεί.”

Σήμερα η Ελλάδα, πολιτισμικά (και όχι μόνο) βρίσκεται σε μια κακόγουστη παρακμή. Η τηλεόραση (το όπιο της Μάζας) έχει κάνει μεγάλη ζημιά… Σίγουρα όμως η ζωή κάνει κύκλους και δεν πρέπει να αμφιβάλουμε ότι μέσα από αυτήν την ζεύουσα κοπριά μια μέρα θα ανθίσουν πανέμορφοι ανθοί. Βαριέμαι όμως να ακούω και να γράφω ότι δεν έχουμε πολιτισμό. Έχουμε πολιτισμό, εμείς όμως πρέπει να τον ανακαλύψουμε. ο Μεγάλος Ερωτικός εν παραδείγματι είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους του Μ.Χ. Εκεί μέσα συνυπάρχει ο Καβάφης με την Σαπφώ, ο Γκάτσος, ο Ελύτης …υπάρχει απάντηση στην κακογουστιά και δεν απαιτεί κόπο, αλλά τρόπο. ο κάθε ένας από μας έχει τα δικά του ακούσματα, δεν θα ήθελα να επηρεάσω κανέναν με τις δικές μου Μουσικές προτιμήσεις, απλά θα έλεγα ότι η Ελλάδα μας ωφείλει πολλά σε προσωπικότητες σαν τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Γκάτσο. Οι σπόροι τους είναι ήδη μέσα στο γόνιμο χώμα, τα δάκρυα της προσμονής μας θα τους δώσουν ζωή..

This song is based from the story begins with the fifty year old Don Perlimplin being pressured to marry by his maid, Marcolfa. The object of his affection is Belisa, his neighbor’s daughter, who sings in the night about love and passion. The initial action takes place on their respective balconies, which look beautiful and are to the right and left of the stage, giving the impression that the audience is on the street below, watching the action. Don Perlimplin and Belisa then engage in an uproarious parody of balcony scenes from other plays. The scene ends with Belisa’s mother agreeing to give her daughter away in marriage to Don Perlimplin. Belisa protests at being married to such a “funny old man,” when she would prefer to be satisfied by younger men.

On their wedding night, the curtain is closed by two sprites, who keep the audience from watching as five men enter Belisa’s room to satisfy her and then leave again. The curtain is opened again, and the dynamic of the play begins to shift from light comedy to tragedy. Don Perlimplin is not unaware of Belisa’s affairs, but he loves her anyway. So much so, that he promises to aid Belisa in capturing the attention of a young man in a red cloak, who sends letters to Belisa that inflame her passion.

At this point as well, the action has shifted to the main stage. There is an incredible piece of set design in which the entire dining room, which is designed in perspective, is moved onto the stage with Don Perlimplin and Marcolfa.

The man in the red cloak sends a message to Belisa to meet him in the garden at 10pm. As Belisa waits, her husband arrives, vowing to kill the man in the cloak so that Belisa can be with him forever-never worrying about rejection or anything else. The play ends with Don Perlimplin’s death-in a scene so moving that this writer won’t try to describe it.

The cast for this play was phenomonal. Shauna Malone captured perfectly the spirit of the freewheeling Belisa, while Marc Cryan never lost command of the complexities of his character. No one in the play wavered as the tone of the play shifted from comedy to tragedy, and the dialogue transitions between natural conversation and poetry were seamless.

By far, this is one of the best productions that Masque has put on. The only thing wrong with this play is that it was shown for only three days (February 8-10). This is one of those plays that you wish would run for years so you can keep going back to recapture its magic.

text was written by http://www.youtube.com/user/apollion


Hainides – Seven Rivers / Χαΐνηδες – Εφτά ποτάμια (with / με Mode Plagal)

“εκεί στον καταρράχτη και στον γκρεμό,
θα μάθω του συμπάντου το λυτρωμό”

Χαΐνηδες - Hainides

Χαΐνηδες – Εφτά ποτάμια

Εφτά ποτάμια σμίξαν και τρεις καημοί,
κι είπανε να μερώσουνε μια στιγμή.
Οι θάλασσες κοπάσαν κι οι στεναγμοί,
εννιά σπαθιά γυμνώσανε στη γραμμή.

Η άνοιξη η μαυλίστρα για να διαβεί,
κοιτάξτε, χωριανοί μου, τι θα συμβεί.
Τα πάθη σα σαρκώσουμε του Ραβί,
εκείνος ο μπροστάρης, κι εμείς στραβοί.

Ήλιες μου, στρατολάτη, ταξιδευτή,
που μού ‘δωσες τη χάρη του γητευτή,
ο άνθρωπος γυρεύει για να γευτεί,
απ’ το ζεστό μου αίμα να γιατρευτεί.

Η μεγαλοβδομάδα, κόρη ξανθή,
μύρωσε το χωριό μας, και ροδανθεί,
που τρώει τον θεό του για να χαθεί,
κι ίσως με τον χαμό του ν’ αναστηθεί.

Στης άνοιξης τον κόρφο, τον ζηλευτό,
μυριόχρωμο γιορντάνι, το σερπετό,
φάρμακο το φαρμάκι στον αετό,
για να πετάξει εκείνος ως είν’ γραφτό.

Πέρνα περαματάρη τον ποταμό,
πάρε κι εμέ μαζί σου στον μισεμό,
κι εκεί στον καταρράχτη και στον γκρεμό,
θα μάθω του συμπάντου το λυτρωμό.

Στίχοι: Δημήτρης Αποστολάκης
Μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης
Πρώτη εκτέλεση: Χαΐνηδες